Kiedy ktoś zaczyna zastanawiać się nad filozofią i jej treściami, w pierwszej kolejności nasuwa się myśl o Sokratesie. Jest to jedna z ważniejszych postaci w historii filozofii antycznej.      Wiele osób nie zajmujących się w żaden sposób filozofią i nauką, kieruje się w życiu cennymi tezami Sokratesa, kierując się na co dzień myśleniem powiązanym z naukami tego filozofa. Początek działalności Sokratesa to jego działalność i myśl twierdząca, że on sam nic nie wie a nie to, że ma wielką prawdę o świecie w którym żyje.

     Celem życiowym Sokratesa było uświadamianie ludzi o tym, że tak naprawdę żyją w jednej wielkiej niewiedzy. Działalność Sokratesa w roku czterysta trzydziestym drugim przerwała wyprawa na wojnę. W późniejszym czasie Platon opisywał postać Sokratesa jako bardzo odważnego bohatera, który zawsze gotów był do poświecenia dla kraju.

     O działalności Sokratesa można by rozpisywać się długo, jednak w wielkim skrócie można podsumować jego osobę tak, że nie pozostawił on po sobie żadnego dzieła. Z tego powodu bardzo trudno jest oddzielić jego poglądy od poglądów Platona. Dla Sokratesa jedynym łącznikiem z ludźmi był dialog i na nim opierał swoją działalność.

     Kształcenie dorosłych i uświadamianie ich o swoich przekonaniach miały dla niego sens tylko za sprawą dialogu. Dla Sokratesa najcenniejsze określenia i wyrazy to, określenia najsilniejsze i przemawiające wprost. Dla naszych czasów filozofia Sokratesa jest bardzo cenna dlatego, że tylko przez prawdziwe znaczenie słów można dotrzeć do prawdy i realnej rzeczywistości. Ten słynny filozof zawsze wyśmiewał przesadną retorykę i unikał jak tylko mógł zbędnego działania i tak zwanego „owijania w bawełnę”. Świadomość tego czym jest dana rzecz lub zjawisko, wyrazić można jedynie poprzez dobór odpowiednich słów.